Categories:

Ik ben Anja Wiericx, getrouwd met Pierre en ik werk als transportplanner op de Customer Service afdeling van Ceva Logistics in Roosendaal.

Eind 2011 kreeg ik helaas geen best nieuws en Pierre beloofde mij dat als ik beter mocht worden, hij voor mij 3x de Mont Ventoux op zou fietsen voor KWF. Door zijn drukke baan was hij vaak en soms erg ver van huis. In plaats van na 8 uur werken nog een stuk te fietsen, zat hij vaker uren in de auto om weer thuis te komen. Aan zijn passie fietsen kwam hij nauwelijks nog toe en zijn racefiets is dan ook onder gestoft en met lege bandjes voor een prikkie naar een geluksvogel gegaan.

De wake-up call zette ons met beide benen op de grond en de baas moest accepteren dat de prioriteiten echt anders kwamen te liggen. Pierre kocht een nieuwe racefiets en ging fanatieker dan ooit aan het trainen. Die 3x de Ventoux beklimmen tijdens ColSensation in 2013 mislukte. De eerste beklimming ging zo goed (en snel) dat alle brandstof bij aankomst na de 2e beklimming op was. Het maakte ons niet uit, want ik mocht beter worden en op de top hebben met een dikke knuffel ergens een dikke streep onder getrokken. Tijdens die ColSensation-week fietste Pierre een keer met een groepje mee en bij thuiskomst waren wij MontVenToppers LOL !

Het spreekwoord dat waar je mee omgaat, je besmet mee raakt is in deze bizarre tijden een rare woordspeling maar wel waar. Toen ik opperde dat ik fietsen misschien ook wel leuk zou vinden, hadden we binnen no-time een racefiets uit Groningen gekocht, die op zondagavond in Breda bij het van der Valkhotel werd gekeurd en van eigenaar wisselde. En ik vind het ook leuk en dan gebeuren er in huize Wiericx altijd onverwachte, maar leuke dingen. Als je op een toegestuurde foto reageert dat die fiets wel erg cool is, blijkt ie bij thuiskomst van je werk nog net niet ingepakt als cadeautje voor je klaar te staan. Met die fiets ben ik in 2014 vanaf Sault naar de top van de Ventoux gefietst! Apetrots bij het bekende bord met gebalde vuist omhoog gestaan om daarna vanwege dreigend onweer snel weer af te dalen. Als jullie je dus afvragen waar mijn passie voor fietsen vandaan komt en zelf minder of niks met fietsen hebben: Blijf op veilige afstand van Dunpirrus………

In 2015 heb ik een vrij ernstig bedrijfsongeval gehad, waardoor ik enkele weken in het ziekenhuis lag met gebroken ribben, een gebroken schouderblad, klaplong en hoofdwond. Bijna moest ik ColSensation 2015 missen, maar we kregen op vrijdag groen licht dat ik mocht reizen. Binnen een uur hadden we op de route tussenstops met hotels gepland en met gepaste voorzichtigheid gingen we toch die kant op. Het ColSensation-virus lijkt op de Britse variant: Besmettelijker dan je denkt. Uiteindelijk ging mijn volledige herstel langzamer dan verwacht en ik ben nog ruim 1,5 jaar bij de fysiotherapeut onder behandeling geweest, voordat ik echt klachtenvrij was. Daarna kon ik het fietsen weer echt oppakken en dat gaat prima. Ik fiets steeds een stukje beter, langere afstanden en sneller. Al zal ik Marianne Vos wel altijd van achteren blijven zien.

Wij spraken laatst iemand die zei: “Geld is niet belangrijk in het leven, het gaat om de juiste mensen om je heen verzamelen, samen goede dingen doen en mooie herinneringen maken”. Dat is wat de MontVenToppers voor ons betekenen: Een club mooie mensen met het hart op de goede plek, die iets voor anderen over hebben en mooie dingen weten te realiseren.

Ik ben trots dat ik één van die MontVenToppers mag zijn!

 

Tags:

No responses yet

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *